Site Overlay

Necessity of Distinguishing Verrucous Carcinoma From Verrucous Skin Lesion Overlaying Residual Skin Staples in an Area of Sensory Loss: A Case Report | Chopper

DISCUSSION

Verrucous skin lesions on the foot in diabetic neuropathy werd voor het eerst beschreven in 1995 door Gerbig en Hunziker.1 Voordien meldde Patki8 een geval van een verruculeuze laesie in de enkels van een patiënt met de ziekte van Hansen, bij wie de perifere sensorische functie was verminderd of verloren gegaan. Gerbig en Hunziker1 meldden dat soortgelijke hardnekkige wratachtige laesies op gewichtdragende gebieden, die sensorische stoornissen veroorzaken, werden gezien bij diabetische patiënten. Pathologisch is VSLDN beschreven als pseudoepitheliomateuze of pseudocarcinomateuze hyperplasie. Hoewel VSLDN geen zeldzame huidlaesie is, identificeerde ons literatuuronderzoek slechts 6 casusrapporten in MEDLINE1-6; al deze gevallen vertoonden vergelijkbare klinische en pathologische bevindingen en werden verondersteld te worden veroorzaakt door chronische stimulatie in het gebied van sensorisch verlies of vermindering.

Biopsie is noodzakelijk om de diagnose van VSLDN te stellen; er bestaat momenteel echter geen standaardbehandeling. Sommige studies hebben gerapporteerd over het gebruik van herhaald scheren van de keratotische laesies, cryotherapie, basic fibroblast growth factor spray,3 gecombineerd topisch gebruik van 5-fluorouracil en tretinoïne of vitamine D3,4 topisch gebruik van maxacalcitol,5 en het dragen van een uitgeholde spons6; veel van deze studies bevelen geen chirurgische behandeling van deze laesies aan. De reden voor deze aanbeveling is echter niet beschreven.

De pathologische bevindingen van VSLDN lijken sterk op die van VC.2,3,7,9 Vooral bij pathologische specimens van kleine biopsiemonsters hebben pathologen soms moeite om VSLDN van VC te onderscheiden. In deze gevallen is chirurgische behandeling noodzakelijk, en in één van de gerapporteerde gevallen werd zelfs een voetamputatie verricht.3 Omdat wij in ons geval eveneens moeite hadden VSLDN van VC te onderscheiden op basis van het biopsiemonster, besloten wij de laesie te resecteren en het gehele monster zorgvuldig pathologisch te evalueren. Dienovereenkomstig werd de chirurgische marge vastgesteld op 1 mm en werd kunstmatige dermis geplaatst op het defect. Wij volgen de patiënt nu 6 jaar en tot op heden is er geen recidief waargenomen. Op basis van dit geval zijn wij van mening dat chirurgische behandeling een waardevolle behandeloptie is, vooral voor hardnekkige gevallen en gevallen waarin het moeilijk is de laesie te onderscheiden van VC.

De pathogenese van VSLDN blijft onbekend. Sommige rapporten hebben besproken dat, omdat VSLDN voorkomt in voeten met neuropathie, de vorming van VSLDN geassocieerd kan zijn met de hoeveelheid substantie P3, terwijl anderen een relatie met vasculaire ziekten hebben verondersteld.10 Geen van deze hypotheses is echter nog bewezen. Momenteel wordt chronische mechanische stimulatie, zoals wrijving of druk, beschouwd als de meest overtuigende oorzaak vanwege het feit dat VSLDN zich over het algemeen ontwikkelt in gewichtdragende regio’s.

In ons geval daarentegen trad VSLDN op in een nietgewichtdragende regio, direct bovenop overgebleven huidnietjes. Wij stellen de hypothese dat de matige infiltratie van ontstekingscellen rond de plek met de huidnieten geassocieerd was met de vorming van de licht geprojecteerde nodule en dat deze nodule de vorming van VSLDN bevorderde door chronische mechanische stimulatie, vergelijkbaar met eeltvorming. Inderdaad werd de matige infiltratie van ontstekingscellen rond de met huid afgeplakte plaats histologisch herkend (Fig 4c), en de ontsteking verergerde de kwetsbaarheid van de aandoening tegen chronische druk en wrijving.

Voor gasgangreen worden verschillende incisies, evenals debridement, dringend uitgevoerd als levensreddende maatregelen. Nadat de infectie onder controle is gebracht, wordt vaak een huidtransplantaat van gaas aangebracht op het ulcus, omdat dit vaak uitgebreid is, en wordt een nietapparaat gebruikt voor de fixatie van het transplantaat. Het gebruik van huidnietjes is handig en gaat gepaard met een kortere operatietijd. Daarentegen, als de nietjes voor een langere periode worden achtergelaten, zoals in het onderhavige geval, kunnen zij in de granulatie worden begraven en zijn zij moeilijk te verwijderen. Met name op de voeten is het dus noodzakelijk de nietjes voorzichtig te verwijderen om te voorkomen dat huidlaesies zoals VSLDN ontstaan, zelfs wanneer het behandelde deel geen gewichtdragend gebied is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.